Z okazji przypadającej w tym roku 70. rocznicy robotniczego buntu w Poznaniu z czerwca 1956 roku, Powiatowe Ognisko Pracy Pozaszkolnej w Pszczynie zorganizowało konferencję i warsztaty dla nauczycieli i młodzieży, które odbyły się 28 października br. w auli Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Pszczynie. Konferencję otworzył pan Damian Cieszewski wicestarosta powiatu pszczyńskiego. Wykład przybliżający słuchaczom przebieg i znaczenie wydarzeń Poznańskiego Czerwca wygłosił pracownik Oddziałowego Biura Badań Historycznych IPN w Katowicach dr Jarosław Neja, a warsztaty z wykorzystaniem materiałów źródłowych przeprowadziła edukatorka Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej (OBEN) Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach – dr Angelika Blinda. Konferencja była okazją do zdobycia wiedzy oraz inspiracją do dalszego odkrywania historii najnowszej i rozmowy o znaczeniu pamięci historycznej. Udział w tym wydarzeniu był niewątpliwie pomocny dla uczestników XXIV Powiatowego Konkursu Historycznego pt. „Poznański Czerwiec 1956 – głos, którego nie dało się uciszyć”, który odbył się 29 października br. również w auli Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego. W konkursie wzięło udział siedem dwuosobowych drużyn reprezentujących szkoły podstawowe i średnie z powiatu pszczyńskiego. Pierwsze miejsce zajęła drużyna z III LO w Pszczynie (Maria Piasek, Zuzanna Szczypka), drugie z I LO im. Bolesława Chrobrego w Pszczynie (Filip Florczak, Szymon Dąbrowski), trzecie ze Szkoły Podstawowej nr 5 w Pszczynie (Tymoteusz Kukla, Piotr Wanot). Laureaci otrzymali pamiątkowe dyplomy raz nagrody rzeczowe od POPP i IPNu w Katowicach. Ponadto w konkursie uczestniczyli reprezentanci ze Szkoły Podstawowej nr 1 im. Janusza Korczaka w Pawłowicach, Szkoły Podstawowej nr 2 im. Józefa Pukowca w Pawłowicach, Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. Jana Pawła II w Pawłowicach oraz Powiatowego Zespołu Szkół nr 1 im. Józefa Bema w Pszczynie.

Konferencji i konkursowi towarzyszyła okolicznościowa wystawa, której celem było upamiętnienie bohaterów robotniczego protestu z czerwca 1956 roku oraz popularyzacja historii pierwszego masowego wystąpienia przeciwko władzom komunistycznym w powojennej Polsce. Prezentowane na korytarzu liceum infografiki zostały opracowane i przygotowane przez pion edukacyjny IPN Oddział w Poznaniu. Tablice wystawowe opowiadały o protestach, o pochodach tysięcy Polaków, o głośnym wyrażeniu własnych żądań. Mówiły o przejmowaniu kontroli nad urzędami, lokalnymi instytucjami i wreszcie o zbrojnym wystąpieniu przeciwko władzy komunistycznej. Przedstawiały najważniejsze etapy buntu oraz negatywne konsekwencje, jakie ponieśli biorący w nim udział uczestnicy.

W czerwcu 1956 r. w Poznaniu doszło do pierwszego po zakończeniu II wojny światowej masowego wystąpienia społeczeństwa polskiego przeciwko władzy komunistycznej. W czwartek 28 czerwca 1956 roku o godz. 6.30 uruchomiono główną syrenę w Zakładach im. Józefa Stalina Poznań (ZISPO – ówczesna nazwa Zakładów Przemysłu Metalowego Hipolita Cegielskiego). Dla zgromadzonych w nich robotników – niezadowolonych ze swojej sytuacji bytowej, rozczarowanych pogarszającymi się warunkami pracy i ignorowaniem ich żądań przez władze – był to sygnał do rozpoczęcia manifestacji. Tysiące robotników wyszły na ulice Poznania, domagając się lepszych warunków życia, wyższych płac i poszanowania podstawowych praw obywatelskich. W milczeniu wyszli z zakładów i skierowali pochód do centrum Poznania, w stronę siedzib władzy – Miejskiej Rady Narodowej (MRN) i Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KW PZPR), aby w ten sposób zmusić ją do konkretnych rozmów i nakłonić do ustępstw na rzecz polepszenia warunków pracy i życia. Tak rozpoczął się bunt robotników i mieszkańców Poznania, spowodowany przede wszystkim złymi warunkami życia, będącymi wynikiem realizacji planu sześcioletniego. Obok transparentów o treści społecznej czy ekonomicznej szybko pojawiły się hasła antyrządowe i narodowe, nadając manifestacji cechy niepodległościowego powstania. Władza w brutalny sposób spacyfikowała bunt przy użyciu wojska. Interwencja dywizji pancernych, pacyfikujących zbuntowane miasto zdusiła protest. Efektem trzech dni walk ulicznych było kilkadziesiąt zabitych (zginęło 58 osób), setki rannych i tysiące uwięzionych. Efektem Poznańskiego Czerwca 1956 r. były zmiany w kierownictwie partyjnym oraz, w początkowym okresie, znaczne złagodzenie reżimu. Wydarzenia poznańskie wpływały na państwa skupione w bloku socjalistycznym, zwłaszcza na Węgry, gdzie w październiku 1956 r. doszło do rewolucji. W okresie PRL przez długi czas pamięć o Czerwcu ’56 była zakazana, a potem koncesjonowana. Dopiero czas „Solidarności” przywrócił poznańskim wydarzeniom właściwe miejsce w historii – wtedy powstał też Pomnik Poznańskiego Czerwca 1956.

Przygotowanie i prowadzenie nauczyciele POPP w Pszczynie:
Agnieszka Chlebek – Rolska
Stanisław Janosz